In Memoriam: Our Friends Are Our Family

adwithcoffee

                                                                    Ad Verhagen

Tilburg, 13 augustus 1938 – Tilburg, 18 januari 2018

Ad Verhagen was een heer. Het straalde dat uit. Hij was altijd netjes gekleed en was vriendelijk tegen iedereen die hij tegenkwam. Hij had geduld voor iedereen en dat geduld maakte hem tot een goede luisteraar. Ondanks dat hij zware pijn van chronische nierstenen had kon hij toch met iemand spreken zonder dat de andere wist hoeveel pijn hij had.

Zijn vader had een groentezaak en leverde groenten in Tilburg en omstreken en ging soms zelfs helemaal naar Maastricht. Ad ging samen met zijn vader verse groenten en aardappelen naar hun klanten in Tilburg brengen. Om 4:30 wakker en uit bed, zelfs in de winter.

Er werd van Ad verwacht dat hij de groenten zaak over zou nemen. Zijn vader werkte keihard om de zaak op te bouwen en zijn harde werk werd gewaardeerd door de welgestelde klanten in Tilburg.

De groentenhandel was echter niet het leven dat Ad wilde leiden. Hij wilde binnenhuisarchitect worden, maar daar was geen sprake van in het huishouden van Verhagen. Binnenhuisarchitect is niet voor jongens. Punt uit.

Er was nog een probleem. Ad was duidelijk homo, d.w.z. hij paste bij het stereotype van de homo met vrouwelijke trekken. Hij moest zich aan het mannelijke hetero stereotype aanpassen. Zijn houding was toneelspel maar de natuurlijke charme van Ad was echt.

Vroeger was er een trap over the spoorweg bij de kruising van de Spoorlaan en de Heuvel.  

Het was liefde op eerste gezicht toen hij Mart Fabré passeerde die op dat moment de trap op ging. Ad ging op dat moment de trap af. Ze wisselden blikken uit. In dat moment hadden ze hun levenspartner gevonden. De volgende avond vonden ze elkaar bij een café. De trap is allang weg maar de herinnering blijft.

Mart ging ook voor Ad’s vader werken en samen met Ad ging hij de groenten afleveren.

Op een dag ontving Ad een oproep voor militaire dienst. Zijn vader ging naar de arts die Ad voor militaire dienst moest goedkeuren om te zeggen dat Ad gay was. Ad wist niet dat zijn vader had dat gedaan. Toen Ad naar de arts ging verwachtte hij dat de arts hem niet zou goedkeuren omdat hij homo was. Tot zijn verbazing zei de arts tegen Ad dat het leger hem goed zou doen. De arts liet doorschemeren dat het belangrijk was dat Ad uit de buurt van zijn vader was.

Ad sprak vaak over zijn tijd in militaire dienst. Het was één van de gelukkigste tijden in zijn leven. Ad had heel lang problemen met netelroos op de achterkant van zijn nek, maar na 3 maanden dienst was de netelroos verdwenen, hoewel de littekens tot het eind van zijn leven bleven.

Ad werd tot vrachtwagenchauffeur opgeleid. Soms bestuurde hij een vrachtauto met een 50 kaliber mitrailleur erop gemonteerd. Voor zijn training en bij oefeningen moest hij leren hoe je met een 50 kaliber mitrailleur omgaat. Afvuren, de mitrailleur naar een doel slepen bij een vliegtuig… Die oefeningen behoorden tot een van de allerleukste ervaringen van zijn leven.

Terwijl Ad in het leger zat werkte Mart bij Ad’s vader in de groentehandel. Mart vond het vreselijk samen met Ad’s vader te werken en hij en Ad misten elkaar. Dit was lang voor het homohuwelijk wet was. Keuzes waren beperkt.

Uiteindelijk kon Mart het niet meer uitstaan samen met Ad’s vader te werken.

De Ad die na de dienst thuiskwam was niet dezelfde van vroeger. Mart en hij begonnen hun eigen groentehandel. De opkomst van de supermarkt maakte dat de handel in groenten minder werd en ze begonnen met het fokken van paarden, honden en vogels.

Mart en Ad werkten met volle inzet; groenten leveren overdag en ‘s avonds voor de dieren zorgen.

Helaas kreeg Mart een longontsteking en zijn gezondheid begon achteruit te gaan. De moeizame ademhaling van Mart werd erger tot hij uiteindelijk zijn laatste adem uitblies. Na 40 jaar was de liefde van Ad’s leven weg.

Ad verkocht zijn dieren, kooien en bijbehorende dingen en ging lange tijd achter de geraniums zitten. Zonder Mart was er geen leven.

Ik had voorrecht om veel tijd met Ad door te brengen. Ad was een ras Tilburger. Hij was dol op Carnaval en Kermis, vooral Roze Maandag. De herdenkingsdienst op 4 mei was een jaarlijks evenement waar we heen gingen. Het Festival van het Levenslied was ook een bijzonder weekend voor ons, en ook de Canal Parade in Amsterdam, Roze Zaterdag in Utrecht en Eindhoven.

Koningsdag 2017 was een grote dag voor Ad. Hij was een liefhebber van het Koninklijke Huis.

De jaren begonnen helaas hun tol te eisen. Lopen ging moeilijker en hij werd sneller moe. Hij begon last van duizeligheid te krijgen. Door de ziekte van Menière kon hij niet fietsen.

Ad kreeg ook vaatvernauwingen in zijn benen, ging naar de fysio en heeft alles gedaan om beter te worden. Het was een strijd hij niet kon winnen.

Op een kwade ochtend was de strijd voorbij.

Tilburg was een heer kwijt.

De herdenkingsdienst voor Ad zal plaatsvinden  in het Duvelhok, St. Josephstraat 133, 5017 GG Tilburg, op 4 maart 2018.

Samenkomst om 13.30 uur

Herdenking begint om 14.00 uur.