Met of Zonder?

Bernard 3

Bernard van de Sande

Ik fietste door de nauwe straat langs het klooster. De lentezon straalde.  Perfect fietsweer. Tegenover het klooster staan flatgebouwen van drie verdiepingen. Ik vond het adres van de fotograaf en drukte op de deurbel. Hij kwam meteen naar buiten en gooide de grote groene metalen poort open die tussen het huis en het naastgelegen flatgebouw ligt.

“Bernard?” vroeg ik met mijn accent op de ‘Ber’”.

“Ber-nard”,  corrigeerde hij vriendelijk.

Hij is een grote kerel. Ongeveer 180 cm lang en 100 kilo. Hij heeft een dunne baard en een kaal hoofd. Hij draagt kleine gouden knopjes in zijn oorlellen en een bril met een dik zwart montuur. Zijn bril had hij op zijn hoofd gezet. Om zijn nek hing een gouden kettinkje.

Ik zette mijn fiets bij de achterdeur en Bernard deed de poort op slot. Ik begon mijn fiets op slot te zetten.

“Dat hoeft niet” zei hij. “Het is veilig hier”. Ik liet het slot uit mijn hand glippen.

“Ik ben hier om een interview te doen maar het is meer een gesprek voeren”. zei ik.

“Och, ik ben een kletsmajoor. Het is geen enkel probleem”, zei hij toen we de studio in liepen.  Hij wees naar een bureaustoel die naast een klein tafeltje met een glazen blad stond. “Wil je koffie of thee?”, vroeg Bernard. “Thee”, zei ik.

Bernard ging de studio uit door een korte gang en deed de bruine houten deur achter zich dicht.

Ik keek om mij heen. De kamer is ingericht zoals je van een fotostudio kunt verwachten. Van een tafel met computer monitors tot een verzameling statieven, lampen en doekjes.

Bernard kwam binnen met een waterkoker en een theeglas. Hij ging tegenover mij in een bureaustoel zitten. Zijn grijze colbert hing open en hij vouwde zijn armen over zijn borst.

“Ik heb je op Facebook gezien”, begon ik, “maar ik zag dat je niet zo actief op Facebook bent.”

“Ik heb je ook op Flickr gevonden. Je hebt daar mooie foto’s op gezet.” Ik meende het echt. “Ik had mooie naakte jongens verwacht maar ik zag alleen maar mooie portretten van homo stellen.”

“Ik weet niet meer wat ik op Flickr geplaatst heb”. Even leek het of hij zijn computer aan wilde zetten maar bedacht zich. Hij draaide in zijn stoel naar mij.

“Ken je de fotograaf aan de Kerkstraat?”, vroeg hij. “Nee”, zei ik.

“Hij heeft een andere winkel dan ik.”

“Hij is een familie fotograaf?” waagde ik.

“Ja, hij zal nooit het soort werk doen dat ik doe.”

“Doe je meestal naakt?”, vroeg ik.

“Ja,” zei hij.

“Ik zag op Facebook dat je uit Best komt en je bent nooit ver weg gegaan. Heb ik daar gelijk in?” vroeg ik.

“Ik heb mijn hele leven hier in Brabant doorgebracht. Ik denk dat ik nooit verder dan 25 kilometer weg ben geweest. Eerst woonde ik in Best en nu hier. Ik ben een Brabander.”

“Heb je er nooit gedacht om naar Amsterdam te verhuizen?”, vroeg ik. Het leek een logische vraag. Vaak gaan creatief talent en stadslichten samen.

Hij pauzeerde en keek naar rechts in stille overpeinzing over het idee om ergens anders te gaan wonen. In gedachten zei hij ‘nee’ tegen zichzelf en begon te praten.

“Hier vertolk ik wat de klant wil. Ik probeer een foto te maken waarmee de klant tevreden is. Wanneer ze binnenkomen zet ik hen daar in de stoel, geef hen koffie of thee en praat met hen. Ik vraag aan hen wat ze in gedachten hebben.”

“Werk je liever in kleur of zwart/wit”, vroeg ik.

“Ik werk in zwart/wit.”

“Werk je alleen in digitaal?”  “Ja”, zei Bernard.

“Ja. Nadat ik foto’s heb genomen begint het echte werk.” zei hij.

Ik had de mooie portretten van Flickr nog op mijn netvlies. De zacht verlichte zwart/wit foto’s van de stellen. “Maak je ook portretfoto’s?”, vroeg ik. Ik viel hem onbedoeld in de rede.

“Nee, maar als ze dat willen kan ik dat doen”, zei hij. Hij pakte de draad weer op.

“Ik probeer hen eerst op hun gemak te stellen, maar na een half uurtje zeg ik dat we gewoon gaan beginnen. Als het een naaktfoto wordt moeten ze alles uit doen. Zelfs hun sokken. Soms hebben ze in die stoel gezeten en mij verteld dat ze een naaktfoto willen hebben, maar dan willen ze hun kleren niet uit doen. ‘Hoe kan ik een naaktfoto van je maken als je je kleren niet uit wil doen?’ zeg ik tegen hen.

“Ik laat hen in verschillende houdingen voor het scherm staan of zitten. Ik maak geen foto’s met piemels tenzij ze dat willen. Ik maak ongeveer 350 foto’s en kies de beste 35. Dan begint het echte werk. Ik zit voor de monitor en ga de foto’s bewerken. Soms werk ik 45 minuten aan één foto en gooi ik de foto weg. Als ik niet tevreden bent laat ik de cliënt de foto nooit zien.”

“Hebben oudere of jongere mannen meer problemen met uit de kleren te gaan?” vroeg ik.

“Jongere mensen hebben de meeste problemen. Oudere mannen zijn er makkelijker in, hup de kleren uit, soms voor ik ze heb gevraagd om hun kleren uit te doen.” Hij lachte.

“Denk je dat jongens onder net zoveel druk staan als meisjes om een strak lichaam te hebben?”, vroeg ik.

Bernard bleef even stil. “Ja”, knikte hij. “Ze willen een perfect lichaam hebben. Zelfs een klein letsel willen ze niet hebben. Ik kan het bijna allemaal weg werken met de computer.

Ze zijn allemaal bang dat hun piemel te kort is. Het maakt mij niet uit of ze een piemel hebben die zo lang is. Hij hield zijn handen uit elkaar. Ik zet hun piemel sowieso niet op de foto. Ik vind het niet mooi om hen te laten staan met hun benen open en hun piemel recht voor uit. Daarvoor kunnen ze beter op internet gaan kijken.”

Hij wees naar een foto in de hal naar de keuken. Het is een foto van een naakte jongen met zijn benen uit elkaar. Hij staat naar voren gebogen met zijn rechterhand op zijn linkervoet en andersom. Hij stond diep in een schaduw die het midden van zijn lichaam verbergt.

Hij knikte naar een portret van een man die een leren petje draagt. De schaduw van de klep van de pet valt diagonaal over zijn ogen. Zijn linkeroog ligt vol in de schaduw. Het zwart van de leren biker pet en de schaduw zijn gemengd tot een zwarte tint. Hij ziet er stoer uit maar niet uitdagend.

“Die kerel is echt een bottom maar omdat ik hem van boven naar beneden schoot ziet hij er nu stoer uit. Als hij een bottom is schiet hem vanuit een hoek van boven naar beneden. Als een man een top is schiet ik hem van beneden naar boven. Als je een top wil fotograferen moet je het heel voorzichtig doen. Geen arrogante blik op zijn gezicht. Ik vind dat verschrikkelijk en ik wil de binnenkant van de neusgaten niet zien.”

“Heb je een favoriete fotograaf?”, vroeg ik.

“Michael Stokes. Hij fotografeert mensen die een been of arm kwijt zijn. Hij fotografeert mensen en geen lichamen”, zei hij met klem.

Plotseling zei hij, “Je hebt geen notities gemaakt.” Voordat ik kan uitleggen dat ik heel intens luister en bovendien dat als ik stop om notities te maken het gesprek stroef kan lopen, zei hij “Je luistert wel”, zei hij met een glimlach. “Wil je meer koffie of thee?” vroeg hij.

“Thee”, antwoordde ik. Hij stond op om thee te halen. “Ik heb een vragenlijst bij me” zei ik tegen Bernard. Ik hield de vragenlijst in mijn hand.

“Laat mij eerst de thee gaan halen”, en hij ging de gang in naar de keuken. Hij was snel terug met de waterkoker en schonk mijn theeglas vol. “Hier is de vragenlijst.” Ik gaf hem de lijst terwijl hij in zijn stoel ging zitten. Hij leek opgelucht toen hij mijn vragen in zijn handen had. Hij keek naar mijn vragenlijst. “Wat maakt een goede cliënt?” las hij hardop. “Samenwerking! Dat is het belangrijkste. Ik moet weten wat ze willen.”

Hij keek naar de lijst en koos een andere vraag. “Wat valt u op als het belangrijkste aspect van de fotograaf volgens de klant en volgens u”, las hij van de lijst.

“Ik moet de cliënt tevreden stellen. Uiteindelijk maakt het geen verschil wat ik vind” zei Bernard. “Als de cliënt niet tevreden is krijgt ik geen klanten meer en dan houdt dit helemaal op.”

“Wat is het verschil tussen een amateur en een pro?” las hij. Hij keek naar beneden. Na een kort pauze pakte hij een andere vraag.

“Wat wil je van het model?” “Hmmmm, ik heb dat al beantwoord. Samenwerking.”

“Ik heb daaronder iets met een pen geschreven”,  zei ik.

Hij las wat ik geschreven had. “Kijk de lens in. Spieren. Blik op gezicht. Spieren? Wat bedoel je?”, vroeg hij.

“Wil je dat iemand zo poseert dat de spieren door schaduwen worden uitgelijnd?” zei ik.

“O, dat maakt mij niet zoveel uit. Het ligt eraan wat voor soort foto ze willen hebben. Ik doe wat de klant wil. Iemand die naakt is is makkelijk te fotograferen zonder er porno van te maken.”

Bernard model

Over tomc49

I enjoy new things, experiences and people. I also enjoy creative writing.
Dit bericht werd geplaatst in gay fotografie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s