Afrekenen

1965

Ik krijg de kans het ouderlijk huis te ontvluchten. Een contract bij de krijgsmacht. Ik begin aan het moeizame proces mijn verleden, mijn jeugd te verwerken. Dat lukt slecht, maar wegdrukken uit mijn bewustzijn heeft heel langzaamaan enig succes.

1970

Liesbeth had binnen haar familie aangegeven nooit en te nimmer met een jongen thuis te zullen komen. Ze kwam thuis met mij en trouwde met mij. Later bleek dat ze toch gelijk had. Ze was niet met een man getrouwd.

We gingen in Duitsland wonen en werkten er allebei aan onze jeugdtrauma’s weg te drukken. Met matig tot redelijk succes. Haar gesjoemelde adoptie werd ongedaan gemaakt.

1998

Een dierbaar familielid belt. Heel lief. Ze spreekt over het verleden. Ons verleden. Herinneringen, zorgvuldig heel diep weggestopt komen terug. Wonden blijken niet genezen maar worden rauw opengetrokken. Pijn.

In de loop van een aantal jaren slaag ik er weer in de herinneringen voor een klein deel te verwerken. De rest wordt weer een beetje toegedekt.

2015

Liesbeth leeft niet meer. Gestorven aan… ziekte? De behandeling daaraan? Het was geen verrassing.

Ik leer iemand anders kennen. We worden intiem. In woorden, in denken. Herkenning. Diep verdriet dat weer naar boven komt. Ik ben niet de enige die kennis heeft gemaakt met het begrip persoonlijkheidsstoornis. Begrip, over en weer.

2016

Emma’s wereld wordt ook de mijne. De chicanes waaraan zij wordt blootgesteld worden ook de mijne. Er is geen houden meer aan. Alles komt terug. Borrelt op als giftig gas.

In het najaar worden er opnamen gemaakt voor een televisie-uitzending. Emma blijft op de achtergrond, in een poging niet nog meer chicanes uit te lokken.

Wat er overblijft na de eindmontage weet ik niet. De opnamen heb ik als belastend ervaren. Je probeert er lachend doorheen te komen maar soms kon ik het wel uitgillen. Ik kan alleen maar hopen dat het geen jankverhaal wordt.

Over hen die indertijd wisten hoe mijn moeder tekeer ging ben ik – hoop ik – een beetje voorzichtig geweest. Al eerder echter waren er signalen dat men mijn uitingen niet erg waardeerde.

Aan hen is deze overweging met name gericht.

Mijn samenzijn met Emma heeft me doen beseffen dat ik het verleden niet kan blijven onderdrukken en wegdenken. Ik moet daarmee afrekenen, met mezelf in het reine komen.

Mocht je je aangetast voelen door wat ik in de uitzending zeg, besef dan dat ik je veel te verwijten heb. Het was binnen en buiten de familie bekend hoe (niet alleen ik) mishandeld werd. Je hebt weggekeken. Je hebt er niets aan gedaan. Je hebt minzaam toegezien hoe kinderen naar de bliksem werden geholpen.

Kom dus niet (weer) aan met verwijten en misplaatste vergelijkingen.

Eva Laurijssens, geb. van Engelenhoven

Over tomc49

I enjoy new things, experiences and people. I also enjoy creative writing.
Dit bericht werd geplaatst in Trans. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s